४६. तुम्‍हीच माझे कल्‍लेश्वर

४६ . तुम्‍हीच माझे कल्‍लेश्वर

हिप्‍परगी गावात कल्‍लेश्वर नावाचे शिवलिंग होते. नरहरि नावाचा ब्राह्मण पुजारी कवी होता. त्‍याला कोणी श्रीगुरुंवर कवित्‍व करण्‍यास सांगितले. नकार देऊन तो शिवपूजेला गेला. पण देवळातच त्‍याला स्‍वप्‍न पडले. शिवलिंगावर श्रीगुरु बसलेले दिसले. श्रीगुरु हेच शिव हे त्‍याला पटले. त्‍याचे अंत:करण स्थिर झाले. तोही शिष्‍य झाला.

निद्रा केली देवळात। देखता झाला स्‍वप्‍नात ।
लिंगावरी श्रीगुरु बैसत । आपण पूजा करितसे ।
लिंग न दिसे श्रीगुरु असे । आपणासी पुसती हर्षे।
नरावरी तुझी भक्ती नसे । कां गा आमुतें पूजितोसी।।१५ -१६ ।। अध्‍याय ४६ ।।

श्री कल्‍लेश्चर प्रसन्‍न झाला।
श्रीगुरु शंकर पटे मनाला ।।ध्रु।।।
नित्‍य पाच कवने घडली,
अति दूरवर कीर्ति पसरली,
परि मी होतो झपाटलेला ।।१।।
नर हर आहे नर हरि आहे,
कळून सारे चुकले आहे,
पाश अहंचा क्षणात तुटला ।।२।।
क्षमा करावी अज्ञानाची,
अविचाराने निंदायाची,
शिव परमार्थी यात्री चालला ।।३।।
सर्वव्‍यापी श्रीशिव असता,
एकदेशी श्रीशिव मानता,
शिवगुरु एकच अनुभव आला।।४।।
शिवभक्तीच्‍या पुण्‍याईने,
श्रीगुरुरुपी सुवर्णनाणे,
परमलाभ हा खरेच झाला।।५।।